Meditatie
Er zijn nog maar drie weken van het nieuwe
jaar voorbij of er zijn in mijn omgeving al drie mensen gestorven. Dat is
schokkend. Je wordt zo voortdurend geconfronteerd met de eindigheid van het
leven. Dat heeft te maken met het seizoen hoor je mensen vaak zeggen. In de
winter hebben mensen vaak minder weerstand tegen allerlei aanvallen op hun gezondheid. Deze
gedachte wordt nog versterkt door de beeldspraak van de seizoenen van een
mensenleven. Het leven begint met de lente: de sprankelende vitale jeugd. Dan
volgt de zomer: de groei naar volwassenheid en het groeien naar de top van
allerlei menselijke vermogens, verstandelijke en lichamelijke. De mens rijpt
naar zijn hoogtepunt. In de herfst begint langzaam maar zeker het minder
worden: minder sterk, minder geheugen. Wel zijn er veel eigenschappen die juist
in de herfst van het leven tot volle wasdom komen: de mooiste kleuren worden
zichtbaar in wijsheid, creativiteit en spiritueel leven. Je zou kunnen zeggen
dat er dan vaak wordt geoogst wat eerder is gezaaid. In de winter wordt de
cirkel rondgemaakt. De mens leeft naar de laatste grens; de bittere kou van de
dood nadert. Is het menselijk bestaan dan een kringloop? Immers in de winter
worden de eerste kiemen van nieuw leven alweer zichtbaar. Kijk maar in uw tuin:
het begin van de eerste sneeuwklokjes is alweer zichtbaar en in de kale takken
van de bomen wordt voorzichtig het begin van knoppen zichtbaar. Veel mensen
denken van wel. Ik denk persoonlijk van niet. Ons leven heeft een doel. Wij
dragen in ons leven bij aan een betere toekomst, dat is het doel van ons leven.
Wij geloven dat onze Schepper dat zo heeft
bedoeld. Als wij leven met de Tien Woorden van God in ons hart, dan dragen wij
bij aan een betere toekomst, een toekomst die allerlei prachtige namen heeft:
het koninkrijk Gods, het beloofde land, het nieuw Jeruzalem, en zo nog een hele
reeks bloemrijke namen. Zo leven levert prachtige vruchten op, vruchten die in
de bijbel de vruchten van de geest worden genoemd en die bijdragen aan een
heerlijke toekomst. In de natuur is dat ook zo: bladeren die op de grond
vallen, niet geconsumeerde vruchten dragen bij tot compost, dat weer, enzovoort.
De groei naar een prachtig einddoel wordt gevoed door kringloop van alles wat
planten en dieren leveren aan de kringloop van de natuur. Kringloop en de weg
naar een einddoel vormen samen een prachtig weefsel, waarbij de kringloop
dienstbaar is aan het uiteindelijke doel. De kringloop is het lot waaraan veel
leven onderworpen is. Het einddoel wordt gevoed door dat wat God in ons heeft
gezaaid. Leven naar zijn wil. Is het troostend te geloven dat ons leven een zin
en betekenis heeft? Dat het er niet tevergeefs geweest is. Ik geloof van wel.
Gedicht
Vandaag krijgt u een gedicht te lezen van de
dichter Jan Willem Schulte Nordholt.
Het is een gedicht vol verwachting. Er vallen woorden als zaad, vruchtbeginsel,
dageraad, een einde aan de duisternis, witte bloei die uitbreekt als het lente
is. In de lente breekt de verwachting van de zomer al door. Als er wordt
gesproken over een engel die in mij opstaat, denkt de dichter bijna hardop over
Pasen, volop lente, bloesem. “De grote zomer” komt langzaam maar
zeker dichterbij.
De hoopvolle spanning van wat komen gaat die
– naarmate de lente dichterbij komt – zich duidelijker doet voelen
wordt in dit gedicht prachtig onder woorden gebracht:
Zeg dat de ziel een zaad is in het lijf,
een vruchtbeginsel binnen in het vlees.
O woord dat ik ontcijferende lees
en in het heiligste geheimschrift schrijf.
O vreemde vrees en diepe zekerheid,
o vuur dat over mensen is verdeeld,
omdat zij zijn geschapen naar Gods beeld,
o dageraad in ’t donker toebereid.
Als er een eind komt aan de duisternis,
een gouden ster tussen de sterren gloeit
die alles overstraalt met eeuwigheid,
dan staat een engel min mij op en spreidt
zijn vleugels uit zoals een witte bloei
breekt uit wanneer het lente is.
J.W. Schulte Nordholt, uit Het weefsel
Gods, 1965
Dat wij het
samen uithouden in die spannende en tegelijk ook hoopvolle tijd.
Pastor Eppo
Vroom